تهران – پایگاه خبری معلم آگاه؛ در پیِ اعلامِ تغییرِ مجددِ نحوه برگزاری امتحانات و بازگشتِ برخی پایهها به آموزشِ غیرحضوری در سراسر کشور، موجی از نگرانی و دلتنگی در میانِ دانشآموزان و فرهنگیان به راه افتاده است. «معلم آگاه» در گزارشی میدانی، پای صحبتِ چند تن از دلسوزانِ تعلیم و تربیت نشسته است.
«دیگر تحملِ دنیایِ مجازی را نداریم!»
«فاطمه»، دانشآموز کلاس نهم، با صدایی که بغض در آن نهفته است، میگوید: «از وقتی کلاسها مجازی شده، دیگه هیچ روحیهای برای درس خوندن ندارم. انگار توی یه فضایِ بسته و تکراری گیر افتادم. نه دوستام هستن، نه معلمم رو میتونم درست ببینم. اینجوری که پیش بره، هیچی یاد نمیگیریم و آخرش هم معلوم نیست تو امتحانا چی قراره بشه. ما مدرسه رو میخوایم، نه این صفحهی سردِ نمایشگر رو.»
«رضا»، دانشآموز پایهی دوازدهم، دغدغهی آینده را مطرح میکند: «مگه با کلاس مجازی میشه برای کنکور آماده شد؟ معلمها هم که هر چقدر تلاش میکنن، بازم کیفیتِ تدریس حضوری رو نداره. از طرفی، اینترنت و نرمافزارها هم که همیشه وصل نیستن. ما برای موفقیت در آینده به محیطِ مدرسه نیاز داریم؛ جایی که بتونیم با تمرکز درس بخونیم و از این افسردگیِ ناشی از خونهنشینی نجات پیدا کنیم.»
معلمان: «کلاس حضوری، میدانِ اصلیِ نبردِ علمی ماست.»
«خانم احمدی»، معلم باسابقه دوره ابتدایی، با اشاره به مشکلاتِ آموزش مجازی، تأکید میکند: «ما معلمان، بیشتر از دانشآموزان، دلتنگِ فضایِ پویایِ کلاس درسیم. دیدنِ چهرهی بچهها، درکِ حالاتِ روحیشان، و تواناییِ ارائهیِ درس به شکلی که برای همهیِ دانشآموزان قابل فهم باشد، فقط در کلاسِ حضوری ممکن است. مجازی شدنِ آموزش، به خصوص در پایههای پایینتر، عملاً فرصتِ یادگیریِ مؤثر را از بچهها میگیرد و کیفیتِ آموزش را به شدت کاهش میدهد. مهمتر از آن، در امتحاناتِ مجازی، نظارتِ دقیق سخت و تقلب آسان است که این خود، بیعدالتیِ بزرگی در حقِ دانشآموزانِ زحمتکش است.»
«آقای حسینی»، دبیرِ فیزیک، با نگاهی عمیقتر به موضوع مینگرد: «امروز، مهمترین وظیفهی ما، حفظِ جریانِ آموزش و تقویتِ روحیه دانشآموزان است. دشمن به دنبالِ ایجادِ رعب و وحشت و فلج کردنِ جامعه از طریقِ تعطیلیِ مراکزِ علمی است. وقتی ما به عقبنشینی در برابرِ این فشارها ادامه دهیم، دقیقاً همان پیامی را به دشمن میدهیم که او میخواهد. حضورِ دانشآموز در کلاس درس، به خصوص در شرایطِ فعلی، یک «رزمِ علمی» است؛ نبردی برایِ آیندهی این کشور در برابرِ دشمنی که نمیخواهد ایرانِ ما پیشرفت کند.»
درخواست از مسئولین: «امنیت را تضمین کنید، اجازه بازگشتِ پرشکوه را بدهید.»
این فرهنگیانِ دلسوز، ضمنِ ابرازِ همدردی با خانوادههایِ داغدارِ میناب، از آموزش و پرورش خواستارِ رویکردی قاطعتر و امیدوارکنندهتر شدهاند. آنها معتقدند که به جایِ تسلیم شدن در برابرِ فضاسازیهایِ دشمن و اولویت دادن به آموزشِ مجازی، باید با تقویتِ ساختارهایِ حفاظتی و نظارتی در مدارس، بازگشتی «شکوهمند و ایمن» به کلاسهای درس و حوزههای امتحانی فراهم شود.
«مدرسه، نباید به خاطرِ ترسِ دشمن، تعطیل بماند. وظیفهی ماست که فضایی امن برایِ علمآموزیِ فرزندانمان فراهم کنیم، تا چراغِ دانش در این سرزمین هیچگاه خاموش نشود.» این صدایِ مشترکِ معلمانی است که به آیندهی این کشور، بیش از تهدیدهایِ دشمن، ایمان دارند.
